Głęboko osadzone oczy, nieruchome i wpatrzone w każdego, kto przed nim stoi, spoglądają spod czoła naznaczonego dekadami czuwania i postu. Siwe włosy zaczesane do tyłu od cofającej się linii włosów oprawiają rysy twarzy zapadnięte starością, a długa broda, rozwidlona ku dołowi w dwa skręcone pasma, sięga do połowy piersi. Namalowany w XVIII wieku ręką, która nie pozostawiła po sobie żadnego podpisu, ten portret Maksymiliana Kawsokaliwitesa – „Palacza Chat”, z uwagi na jego zwyczaj wielokrotnego budowania, a następnie burzenia własnej pustelni – należy do kelli z Typikarionu w Karyes, jednego z wielu anonimowych dzieł, które przeniosły postbizantyjską tradycję monumentalnego malarstwa Athosu do późniejszych wieków panowania osmańskiego.
Święty stoi frontalnie na tle tak ciemnego tła, że niemal przypomina brak koloru – hieratyczna frontalność, typowa dla postaci monastycznych i ascetycznych w całym malarstwie Athosu. Za głową, szeroka, złota aureola przyciąga wzrok z niezwykłą siłą: jej powierzchnia, zbudowana z cętkowanych, nierówno wykonanych pasów zamiast wygładzonego, jednolitego połysku, sugeruje ręcznie nakładane złocenie z dawnych lat. W lewym dolnym rogu złoto jest cieńsze, a miejscami całkowicie oderwane, odsłaniając cieplejszy, ochrowoczerwony trzon, który kiedyś znajdował się pod nim – obszar zużycia zgodny z wiekami dymu świec i obchodzenia się z nim.
Tym, co wyróżnia ten portret świętego spośród bardziej znanych greckich ikon Athos, jest jego epigrafika. Po prawej stronie aureoli, majuskułowym pismem cerkiewnosłowiańskim, uzupełnionym ligaturami i znakami skrótu, typowymi dla rękopisów liturgicznych, malarz zapisał imię i epitet świętego. Pojedyncza litera – prawdopodobnie początek skróconego tytułu honorowego, takiego jak „Prepodobne”, Czcigodny – poprzedza samo imię, zapisywane jako „Maksim” i najwyraźniej skracane do litery Ksi, co w cerkiewnosłowiańskiej ortografii zapożyczono z greki do transliteracji imion zawierających zbitkę spółgłoskową κσ; akcent nad drugą sylabą nawiązuje do tej samej konwencji liturgicznej. Poniżej, w drugim wierszu, forma przymiotnikowa „Kausokalivskii” dopełnia identyfikację.
Fresk św. Maksima Kawsokaliwitesa i jego słowiańska inskrypcja
Taka inskrypcja wskazuje na warsztat, a przynajmniej patrona, związanego z od dawna ugruntowaną słowiańską obecnością monastyczną w Karyes, gdzie kelli związane z bractwami bułgarskimi, serbskimi i rosyjskimi współistniały z greckimi fundacjami w okresie postbizantyjskim. Czy sam malarz pracował w środowisku obrządku słowiańskiego, czy też po prostu podążał za wskazówkami jednego z patronów, sam fresk nie rozstrzyga.
Spod brody obie dłonie wyłaniają się z ciemnej tuniki noszonej pod szarozielonym płaszczem, którego kołnierz obszyty jest wąskim pasem niemal czarnego materiału. Prawa ręka ściska kawałek białej tkaniny, której dolna krawędź obramowana jest ciemnoczerwoną obwódką, zebraną w miękkie fałdy między palcami; mniejszy fragment tej samej tkaniny, w lewym rogu, trzymany jest przez lewą dłoń, w dużej mierze wycięty z zachowanego pola malarstwa. Jej gładkiej powierzchni nie przerywa żaden napis ani ornament, a pełni ona tu głównie funkcję pasa draperii, a jej biel przyciąga wzrok na tle ochrowych odcieni skóry, srebrzystych włosów i ponurego tła, które poza tym dominują w palecie barw.
Dokumentacja życia Maksymiliana opiera się na pracach kilku hagiografów, a ich ogólny zarys jest spójny, nawet tam, gdzie szczegóły się różnią. Urodzony jako Manuel w Lampsakos nad Hellespontem, przyjął habit monastyczny jeszcze w młodości w klasztorze na górze Ganos, następnie przejechał przez Konstantynopol i Saloniki, by ostatecznie osiedlić się w Wielkiej Ławrze. Dekady, które nastąpiły po Świętej Górze, charakteryzowały się ascetyzmem niezwykłym nawet jak na standardy samej Góry Athos: nieustannym wędrowaniem, udawaniem szaleństwa w tradycji świętego głupca i odmową utrzymania jakiegokolwiek trwalszego miejsca niż chata z gałęzi, którą sam podpalał, gdy tylko groziła przekształceniem się w dom.
Sket, który późniejsi mnisi założyli w pobliżu miejsca jego ostatnich lat, przyjął jego epitet i od tamtej pory święty jest upamiętniany pod nim, a jego święto przypada na 13 stycznia. Jego kult pozostał na tyle żywy wśród greckich i słowiańskich społeczności Świętej Góry, że nowe podobizny jego osoby, takie jak ta w Typikarionie, były zamawiane aż do XVIII wieku.