او را به صورت نیمتنه و تمامرخ، با نگاهی دوخته و مستقیم به بیننده، بر دیوار سفرهخانهٔ صومعهٔ کُستامونیتو به تصویر کشیدهاند؛ در میان چهرههای پدران آتونی که در سالهای حاکمیت عثمانی جان خود را از دست دادند. این راهب پوششی سر به رنگ آبیِ تیره بر تن دارد که به چینهای پهن بر شانهها میریزد، و از زیر آن ردایی ارغوانی با جامهٔ درونیِ تیره دیده میشود که بر سینه با ردیفی از دکمههای کوچک بسته شده است. با دست چپ، صلیب برکتِ دوشاخهای را که ساختی دستی دارد نگه داشته، و دست راستش با کفِ باز به سوی زائر بالا رفته است؛ ژستی که در شمایلنگاری آتونی غالباً به باکرگی و زندگی زاهدانهٔ شخصیتِ مصور اشاره میکند. چهره، با موها و ریشهای انبوهِ قهوهایِ متمایل به سرخ که خطوطی سختگیرانه را قاب میگیرند، در هالهای زرد با دو خط پیرامونیِ قرمز و سفید جای گرفته است. در سمت راست و چپِ سر، بخشهایی از کتیبه با نام او باقی مانده، و پایینتر وابستگی رهبانیاش به کُستامونیتی خوانده میشود. این فرسکو، از نظر شیوه، پسابیزانسی است و ادامهٔ سنتی دیرپا از نقاشی آتونی را نشان میدهد، بیآنکه به دستِ نقاشی شناختهشده امضا شده باشد؛ امری که البته در کارگاههای صومعهها رویهای معمول است. زندگی این قدیس با سالهای پیش از انقلاب ۱۸۲۱ پیوند دارد، زمانی که آزارهای مسیحیان در مقدونیه شدت گرفت، هرچند تصویر هیچ نشانی از آن را در پرداختِ چهره آشکار نمیکند؛ چهرهای آرام و استوار، با وجود آگاهی از فرجام.
آنچه در نگاه نخست در فرسکوی سفرهخانه بیش از همه جلب توجه میکند، چهره نیست، بلکه تقابل رنگها پیرامون آن است: سبز-آبیِ ژرفِ پوشش بر پسزمینهٔ تیره، و ارغوانیِ ردا که گرما به ترکیب میبخشد. فن اجرا از قواعد فرسکونگاریِ اواخرِ پسابیزانسی پیروی میکند، با ترسیمی استوار و سطوح رنگیای که در پیِ طبیعتگراییِ نقاشی غربی نیستند، بلکه به منطق انتزاعیِ سنت بیزانسی وفادار میمانند. اگر با دقت به دستی که صلیب را نگاه داشته بنگریم، میبینیم که نقاش انگشتان را با ضربههای دراز و تقریباً خطی پرداخته است؛ شیوهای رایج در کارگاههای آتونی، جایی که دقت کالبدشناختی در برابر کارکرد نمادینِ ژست عقب مینشیند. صلیبی که در دست دارد، با بازوی دوم، به گونهای از صلیبِ برکت اشاره میکند که در کاربرد آیینیِ راهبان رایج است؛ نه عنصری صرفاً تزئینی، بلکه ابزاری پیوندخورده با عمل روزمرهٔ عبادت. هاله، زردفام و درخشان، فاقد تزیین برجسته است؛ نشانهای از نسخهای سادهتر و کمآرایهتر از سنت فرسکو، شاید به سبب جایگاه کارکردیِ فضا، یعنی سفرهخانهای که در آن، شمایلِ قدیسان برای نیایش مستقیم نبودند، بلکه برای مشاهدهٔ روزانهٔ راهبان هنگام صرف غذا به کار میآمدند.
خودِ قدیس در روستای اِزووا، دَفنهٔ امروزیِ سرس، زاده شد و در نوجوانی، پدرش او را به کوه آتوس، به صومعهٔ کُستامونیتو، برد؛ جایی که قرار بود او نیز باقی عمر را در آن به رهبانیت بگذراند. او را برای آموختن علوم مقدس به پولیگیروسِ خالکیدیکی فرستادند، سپس به صومعه بازگشت و لباس رهبانی بر تن کرد و بعد در خدمتهای گوناگونِ کونوویا، از سفرهدار تا پرستار، انجام وظیفه نمود. در سنین پیشرفته به مقام کشیشی رسید. نیازهای صومعه او را به متوخیِ کالاماریا کشاند؛ آنجا به دست عثمانیها گرفتار شد و به اسارت به تسالونیکی منتقل گردید. در آنجا، پس از رنجها و شکنجهها، در ۱۲ ژوئن همراه با دیگر مسیحیان گردن زده شد. سنت نقل میکند که آن شب بالای پیکرهای شهیدان، صلیبی نورانی پدیدار شد؛ منظرهای که مسلمانان را قانع کرد تا اجازهٔ دفنِ جسد را بدهند. تاریخ دقیق شهادت در سنکسارهای کهن ناشناخته مانده است، اما دادههایی از همصومعهاش، دوسیثئوسِ کُستامونیتیِ لسبوسی، حفظ شده که منبعِ گزارشهای متأخرتر دربارهٔ زندگی او نیز هست.
